Sensizliğin ertesi yılındayım.
Nasıl başlamalıyım bilmiyorum.
Senden sonra el attığım her şeyi batırdım.
Kitap okumuyorum mesela.
Sevmeyi karayele verdim.
Papatya koklamayı bıraktım.
Lahmacun da yemiyorum üstelik..
Kız kulesine gitme hayalimi Beyoğlu’nun esmer tenli vefasız çocuklarına bıraktım.
Seni kaybettikten sonra ne umabilirim ki?
Hayat, yeryüzündeki tüm değerli şeyleri benden aldıktan sonra beni yeryüzüne ne bağlayabilir ki? Hayatın tüm cazibelerinden kolayca vazgeçtim, Sadece aşkımı ve seni sürekli düşünmenin,
Yaşadığını duymanın gizli zevkini koruyorum;
Ama ne yazık ki!
Sen benim için yaşamıyorsun..
Ve seni bir daha görebileceğim umuduyla bile kendimi avutmaya cesaret edemiyorum.
Bu, en büyük ıstırabım.
Acımasız Kader!”