Sevgilim..
Birgün başka biri “Seni benim kadar kimse sevemez” derse, bu lafın altında ezilmemeni sağlayacak bir aşk bıraktım sana.
Papatya soldu tozu kaldı.
Aşk bitti izi kaldı!
Hüseyin Yalçın
Sensizliğin ertesi yılındayım.
Nasıl başlamalıyım bilmiyorum.
Senden sonra el attığım her şeyi batırdım.
Kitap okumuyorum mesela.
Sevmeyi karayele verdim.
Papatya koklamayı bıraktım.
Lahmacun da yemiyorum üstelik..
Kız kulesine gitme hayalimi Beyoğlu’nun esmer tenli vefasız çocuklarına bıraktım.
Seni kaybettikten sonra ne umabilirim ki?
Hayat, yeryüzündeki tüm değerli şeyleri benden aldıktan sonra beni yeryüzüne ne bağlayabilir ki? Hayatın tüm cazibelerinden kolayca vazgeçtim, Sadece aşkımı ve seni sürekli düşünmenin,
Yaşadığını duymanın gizli zevkini koruyorum;
Ama ne yazık ki!
Sen benim için yaşamıyorsun..
Ve seni bir daha görebileceğim umuduyla bile kendimi avutmaya cesaret edemiyorum.
Bu, en büyük ıstırabım.
Acımasız Kader!”
Karanlığın insanı delirten bir ihtişamı vardır
Yıldızlar, aydınlık fikirler gibi
tavanda salkım salkım
bu gece dağ başları kadar
yalnızım.
Çiçekler damlıyor gecenin parmaklarından,
dudaklarımda
eski bir mektep türküsü
karanlıkta sana doğru uzanmış ellerim,
gözlerim, gözlerini arıyor durmadan;
nerdesin?