Hüseyin Kalay
@Huseyinkalay
Yok olmak yalnızlıktan daha güzel
Sayfa 476
Reklam
Güneş doğar, gözüm görmez
Zaman ağlar Vedat diye
Gözlerine uyku girmez
Anan ağlar Vedat diye
Çiçek açar, kuşlar öter
Yüreğimde diken biter
Kokusu burnumda tüter
Bu can ağlar Vedat diye
Senin yerin mezar değil
Bu dert kalbe sığar değil
Oğul! Yalnız dostlar değil
Düşman ağlar Vedat diye
Tek elmanın yarısıydın
O canına nasıl kıydın
Genceciktin akıllıydın
Duyan ağlar Vedat diye
Uçup gittin bir kuş gibi
Beyninden vurulmuş gibi
Bir felaket olmuş gibi
Cihan ağlar Vedat diye
Canım ciğerimden taşar
Ayağım ardından koşar
Sensiz Ümit nasıl yaşar
Her an ağlar Vedat diye
Sayfa 463
Küçücüktü bir zaman
Kucağıma alır ninniler söylerdim ona
“Uyu oğlum, uyu oğlum, ninni”
Bir daha uyanmamak üzere uyudu Vedat
6 Haziran 1973
Galata Kulesi’nden bir adam attı kendini
Bu nankör insanlara
Bu kalleş dünyaya inat
Şimdi yine bir ninni söylüyorum ona
“Uyan oğlum, uyan oğlum, uyan Vedat”
Sayfa 462
“Açarken ufkunda güller alevden”
Çıktı, her günkü gibi gülerek evden
Kimseye belli etmedi içindeki yangını
Yürüdü, kendinden emin
Sonsuzluğa doğru
Galata Kulesi’nde bekliyordu ecel
Bir fincan kahve, bir kadeh konyak
Ölüm yolcusunun son arzusu buydu
Bir adam düştü Galata Kulesi’nden
Bu adam benim oğlumdu
Sayfa 462
Gencecikti Vedat
Işıl ışıldı gözleri
İçi
Bütün insanlar için sevgiyle doluydu
Çıktı apansız o dönülmez yolculuğa
Kendini bir anda bıraktı boşluğa
Söndü güneş, karardı yeryüzü birden
Zaman durdu
Bir adam düştü Galata Kulesi’nden
Bu adam benim oğlumdu
Sayfa 461
Reklam