Lakin sonra Andrey Yefimıç düşündü ki, təkcə onun iradəsi kifayət deyil, bundan fayda çıxmaz, fiziki və əqli murdarlıqları bir yerdən qovduqda onlar başqa yerə köçür; murdarlığın öz-özünə yox olub getməsini gözləmək lazımdır.
Hər bir zorakılıq cəmiyyət tərəfindən əlverişli bir zərurət kimi qarşılaşdıqda və hər bir mərhəmət, şəfqət aktı, məsələn,bəraət hökmü cəmiyyətdə bir sıra narazılıq və intiqam hisslərinə səbəb olduqda, ədalət haqqında düşünmək gülünc olmazdımı?
O, adamların alçaqlığından, haqqı tapdalayan zülmdən, bir zaman yer üzündə bərpa olacaq gözəl həyatdan, hər dəqiqə ona zalımların kütlüyünü və amansızlığını andıran pəncərə barmaqlıqlarından danışırdı. Beləliklə, köhnə lakin hələ oxunub qurtarmamış mahnılardan qarışıq, pozuq bir popurri əmələ gətirdi.
Liebmann,kaybedilmiş bir şey uğruna mücadele verdiyini biliyordu, ama bir bildiği daha vardı, içinde basdırılmış duygular adına tutuşmuş ne varsa dile getirilmeliydi...