İnsanın başına bir sıkıntı geldiği zaman sanki dünyanın sonuymuş gibi hisseder. Kendisiyle cebelleşir, yas tutar ve hatta belki ölmek ister. Bütün bu çile, ızdırap bitmeyecekmiş gibi gelir. Unutur her şeyin bir sonunun olduğunu. Bitmiştir, mahfolmuştur, bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Dünyada cehennem azabı yaşar sanki.
Halbuki güneş yeniden doğar her sabah. Bütün sıkıntıların, kederlerin sonu vardır. Güne yeniden başlamak için bir sürü sebep vardır. Yeter ki kırıldığı yerden yeşermesini bilsin. Ayağa tekrar kalkabilsin.