Sanki benimle ortak bir acının içindeymişcesine hüzünle baktı gözlerime. Ve hiç unutamayacağım bir cümle döküldü dudaklarından.
“Yaralı bir kalbi sarmayı en iyi ben bilirim,” dedi. “Kendiminkini yıllarca bir başıma sardım.”
“Gerçekten tek başına mı sardın?” dedim ortamın hüznünü kırmak isteyen alaycı bir ses tonuyla.
Başını çevirdi, gözleri gözlerime uzun baktı.
“Yanındaki insanlar yaralarını sarmayı bırak, nerenin nasıl yaralandığını bile görmüyor bazen,” dedi Aziz Ata