İki sevdam var Biri SIR
@ILHAN26
Yaram Yarimdir
Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...
Şu anda okuduğu kitaplar
Zeynep DEMİR
KULAK VER
Ser gönlünü yeryüzüne çıplak kalmasın toprak
Filizlenir bir tohum sonra olursun yaprak
Belki gonca olursun dikenli gül dalında
Ya da meyve sunarsın bir ağaç kollarımda
Kayıp duran yıldız ol fezada kaybolan
Gündüzlere küsüpte gece ay gibi doğan
Onsekizbin alemi bir nefesinle dolaş
Melekler rehber olur hem yoldaşın hem sırdaş
Deryalarda yüzen ol bir balığa sarılan
Yunus gibi ağlayıp ummanlarda karılan
Denizdeki bahçenin yosunu ol derinde
Sineye kulak versen hepsi yatar gönlünde.
Reklam
Zeynep DEMİRRuh Halim
Gecedeyim, Perde çektim gündüzlerime.
Sokak lambasına taktım güneşi Yanıp söner ışığı yok.
Zembereğinden çıkmış kalbim, bir yıldıza saplanmış,
Kayıp gider gecelerde rotası yok.
Şarkımız vardı hani sabahları söylediğin.
Şimdi gecelerde başkasından dinlediğim.
Yoksun iste.. Gündüze dönmez saatler astım semaya
Kalbim yıldızına tutunmuş dalar hülyaya..
Geceyi düşürdüm üstüme, umarsız..
Seni göreyim diye uyuyorum, uykularım rüyasız…
Yüzün düşmüştür diye aya selam verdim
Fezanda kayboldum bilinmez bir yerdeyim
Kuşatılmış kalbimde anıların isyanı..
Fethettiğin gönlümde düşman pusuya yattı.
Semazenler döner ruhumda söyle ben kimim?
Yörüngenden çıkmış deli divanen miyim?
Bazen istersin.
Sebebi yoktur belki, açıklaması da.
İçinde bir kıvılcım yanar,
küçücük ama inatçı.
Olmaz derler, bekle derler,
zamanla geçer derler.
Ama sen susarsın, çünkü anlatamazsın
Bu, akılla değil kalple ilgilidir.
Mantıkla değil, içinin en derin sesiyle.
İstersin...
Ne olursa olsun istersin.
Yorulursun, üzülürsün,
bazen yalnız kalırsın.
Ama o isteğin kökü çoktan tutmuştur.
Ve sen bilirsin; bu bir heves değil, bir çağrıdır.
Hayatın en gerçek anı belki de budur:
Her şeye rağmen "evet" demek.
Her şeye rağmen istemek...
Cemal Süreya, Eylül’dü
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.
Eylül’dü.
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.
Eylül’dü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylül’dü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.
Reklam