İnsanlar yaratılış ve terbiye bakımından delidir. Tesadüfen akıllı bulundukları anlar pek kısadır. Ne kadar doğru!
Gercekten de insanlarda zerre kadar akıl ve hikmet olsaydı, degil ebedi bir hayat aramak, hatta bu miskin ve fakat gelip geçici varlığa bile katlanmayarak "eyvah zevkini", "hayat
külahini" yokluk sultanina takdim ederlerdi.
İnsanlar mantığı ne dediklerini ayırt etmek için değil, her dediklerini mantığa uydurmak için icat etmişler.
Misal kralın oğlu dünyaya gelmiş dersin, şenlik yaparlar.
Evvela çocuğun yaşayıp yaşamayacağı bilinmez.
İkincisi, iyi adam olup olmayacağı da bilinmez.
Üçüncüsü, insan olduğu için iyiden ziyade kötüye meyledeceği pek muhtemel;
Dördüncüsü, kral oğlu olduğu için kibirli, zorba, bencil ve biraz cahil olması öngörülebilir. Şimdi şu özelliklere sahip biri için kutlama yapılıyor da, ben yavru bir kedi için kutlama yapmışım, çok mu?