Aysel Axundzade

Etrafı öylesine dolu olmalıydı ki kendi sesini duymamalıydı.
Reklam
Hiçbir şey beni rahatlatmıyor Şâhi. Ne şiirler, ne ağaçlar, ne insanlar, ne filmler... Ne yapayım bilmiyorum. Gidip başımı ağaçlara mı vurayım, çığlık mı atayım, ağlayayım mı? Yalnız seni istiyorum. Her şeyi içine, derinlerine çeken bir deniz gibi seni istiyorum.
Sabah nasıl uyanmıştı, rüyasında ne görmüştü? Bugünün son günü olduğunu düşünmüş müydü? Bir an olsun, yüzünü yıkadıktan sonra aynaya bakarken gözlerinde daha önce hiç görmediği bir karanlık görmüş müydü?
Kimse galip gelmedi feleğe Toprak doymadı insan yemeğe.
Bir şey almışlar benden, bilmem kim, ne zaman, nerede? Belki de daha ben doğmadan almışlar onu benden. İşte o yüzden böyle yersiz yurtsuz, kimsesizim
Reklam