Sonra arkadaşlarımızdan birkaçı arka arkaya ölüyor.Henüz kırk yaşlarında insanlar.Daha güzel yaşamlara duyulan özlem ve bekleyişi onlarla birlikte gömüyoruz.Daha güzel yaşam diye bir şey yok.Daha güzel yaşamlar ötelerde değil.Daha güzel yaşam başka biçimde değil.Güzel yaşam burada.Taksim Alanı’nda.Turşu,pilav,simit,çiçek,kartpostal satan,ayakkabı boyayan siyah kalabalık içinde.
Çoğu kez insan yaşamı,yaşanmış coşkuların anısı ile de geçer.Ama yaşamın bazı kesitlerinde bu coşku gece ve gündüz somut olarak kavrar benliğimizi.Bir şarkıyla.Bir resimle
Onların dünyasında iniş çıkışlar bu denli büyük değil. Onların dünyasında coşku delilik derecesine varmıyor. Onların dünyasında bunalım ölüm korkusuna, belki de ölüm isteğine dönüşmüyor. Onlar yemek yemeyi her zaman seviyor. Düzenli yemek yiyiyorlar. Duygusal coşkular yemek gibi beslemiyor onları.
Yazmak istiyorum.Ama her zaman yaşamın günlük hareketliliklerini yeğliyorum.Caddelere çıkmak,doymak bilmediğim sokaklara bakmak,yeni köşeler keşfetmek,yabancı insanlar seyretmek,doyumsuz yaşamı gözlerimden yüreğime indirmek istiyorum.