O gün fark ettim ki kendi sınırlarımı koymakta bir sınır tanımaz olmuştum. Başkalarına kar- şı koyduğum her sınır beni kendime yabancılaştırmıştı. Mutluluk ve üzüntü duyma sınırlarımı istediğim yerde başlatabiliyordum; bu durum beni iki duyguya da yabancılaştırmıştı. Çünkü bu duygular benimle alakalıydı ve koyduğum sınırlar yüzünden insanlarda beni tanımıyor, benim kendime yabancı kesildiğim gibi onlar da bana yabancılaşıyordu. Oysa kimi zaman bir yabancının ya da bir arkadaşımın fark etmeden bu sınırları aşmaları ne çok ho- şuma gidiyordu. Masum bir suç işlermiş gibi olurdu. İç dünyamda yaşadığım bu sevinci yansıtmayınca karşıdaki kişi bir suç işlermiş gibi hissederdi, en kötüsü de ben bunu çok iyi fark etmeme rağmen bir şey söylemeyi becermezdim. Oysa ortadaki şey sınırlarım için masum bir suç, karşıdaki kişi için bir suç ve ruhum içinse itiraf etmekten korktuğum bir sevinç haliydi.