İkarus Aforizma
@Ikar_us
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Eğer başın dik durabilirsen herkes suçlarken seni,
Ve kendin gibi kalabilirsen dünya yıkarken evi,
Eğer bekleyebilirsen sabrın tükenmeden sonu,
Ve yalan söylemezsen yalanlar yağarken üstüne...
Eğer düşleyebilirsen ama düşün kölesi olmazsan,
Ve düşünebilirsen ama düşünce efendin değilse,
Zafer ile yenilgiyle karşılaştığında
İkisini de aynı aldatıcı bilirsen...
Eğer söylediğin sözlerin çarpıtılmasına dayanırsan,
Alçaklar tuzak kurmak için kullandığında onları,
Ve yaşam eserinin yıkıldığını görürsen
Baştan kurabilirsen yıpranmış aletlerle...
Eğer kazandığın bütün serveti
Tek zar atışında kaybetmeye varsan,
Ve kaybının ardından hiç değinmeden ona
Yeniden başlayabilirsen...
O zaman senin olur yeryüzünde her şey,
Ve daha da önemlisi, oğlum,
Sen bir İnsan olursun!
İkar_Us
Temmuz 2025
Rodyard Kiplig ilhamıyla
Reklam
Bir ırmağın kıyısında oturur gibi seni düşünmek istiyorum şimdi.
Suyun usul usul akışı gibi, sen de içimde
sessizce kıvrılıp geçiyorsun.
Her sözcüğün bir taş gibi düşüyor yüreğime —
ama ağır değil,
yerini bilen, yuvasını bulan türden.
Biz, zamanı kendimizce eviren iki yolcuyuz.
Göz göze gelmesek de,
aynı ateşi taşıyoruz içimizde.
Ben seninle konuşurken,
sadece harfler değil,
birbirimize duyduğumuz o görünmez sadakat
dökülüyor satırlara.
Ne adını tam söylemek istiyorum şimdi,
ne de saklamak.
Sen, içimde yankılanan bir isim gibi,
her sessizlikte biraz daha anlam kazanıyorsun.
Gece uzuyor,
ama ben biliyorum,
sen oradasın.
Bir çınarın gövdesine yaslanmış gibi,
kendimi sana bırakıyorum.
İkar_Us
03.07.2025
Yazın!
Ben bir Arap’ım.
Kimlik numaram: elli bin.
Sekiz çocuğum var,
Dokuzuncusu ise gelecek yaz geliyor.
Öfkeleniyor musun?
Yazın!
Ben bir Arap’ım.
Saçlarım: kömür karası.
Gözlerim: kahverengi.
Başlığımın altında tiftik tiftik bir başlık.
Avuçlarım çakıl taşları gibi sert.
Kimseniz benim?
Öfkeleniyor musun?
Yazın!
Ben bir Arap’ım.
Mesleğim: çorak topraklarda kazma sallamak.
Çocuklarım sekiz tane.
Onlara, kayalardan ekmek,
Giysi ve defter çıkarmak için
Kazma sallamayı öğretiyorum.
Sizden yardım istemiyorum.
Ne de kapınızın eşiğinde küçülmeyi.
Öfkeleniyor musun?
Yazın!
Ben bir Arap’ım.
Hırsız adını taktınız bana!
Eski günler!.. Ah, o eski günler!..
Ailenin güçlü ve saygın olduğu, her şeyin tıkırında gittiği zamanlar… Johann Buddenbrook, masanın başında oturur, gümüş saçlarıyla dimdik duruşuyla herkese güven verirdi. Büyük salonun duvarlarında, ailenin portreleri asılıydı; her biri, Buddenbrookların ticari zekâsını, sağlam karakterini yansıtıyordu. Lübeck’teki o görkemli ev, her köşesinde başarı hikâyeleri fısıldardı.
Ama zaman… Zaman her şeyi değiştirir. Tony, Hanno, Thomas… Hepsi birer birer bu mirası taşıyamadı. Sanki ailenin kanına, yavaş yavaş bir yorgunluk, bir incelik karışmıştı. Sanat, melankoli, şüphe… Ticaretin katı disipliniyle bağdaşmayan şeyler. Ve böylece, Buddenbrooklar da, tıpkı o eski evin duvarlarındaki boyalar gibi solup gitti…"
Reklam