Zavallı bellek!.. Günden güne yok olduğunu hissettiğimiz şu vücut denen toprak yığınının üzerinde hiç durmaksızın yaşamaya çalışır durur. Bir hüznü andıran bakışı yıllarca saklar. Bir sözü, bir gülümsemeyi yıllarca saklar.
Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan güç kalıntılarının bir çığlığıdır. Ağlayamadığımız zamanlar, biz de o iktidarında mahvolduğu vakitlerdir ki, onun yerine var olan bu etkili sessizlik, en şiddetli elem gözyaşlarından daha yakıcıdır.