Konuşacak kimsem yok. Yanımda insanlar var ama beni duyan yok. Kalabalıkların içinde kaybolmuş gibiyim, varlığım fark edilmeden akıp giden bir gölge gibi… O yüzden buradayım. Beni tanımayan, yargılamayan, geçmişimi bilmeyen bir yerde, içimi döküyorum. Sözlerim havada asılı kalır belki, belki de hiç kimse okumaz. Ama en azından hislerim bir yerlerde yankılanıyor, içimde birikmiş ağırlık biraz olsun hafifliyor. Çünkü bazen en büyük yalnızlık, etrafın insanlarla doluyken bile anlaşılamamaktır.