İlk kitabı okurken her bölümünde farklı bir düşünceye kapılıyordum. Bazı bölümlerde bu kız arkadaşına zarar veremez neden onu suçluyorlar derken bazı bölümlerde kesinlikle o yapmış olabilir diye düşünüyordum. Bazenleri neden böyle davranmış diye düşünürken kendi iç dünyasının anlatıldığı bölümlere gelince onun için çok zor olmalı diye düşünürdüm. İlk kitap bittikten sonra ikinci kitapta aslında karakterlerin hislerini çok daha iyi anladım. Yazar aslında ikinci kitabı yazmayı düşünmüyormuş bile. Eğer öyle bir şey olsaydı muhtemelen bu kadar güzel olan karakterlerin anlatmak istedikleri duyguları anlayamazdım. Benim için onun çığlıklarını duyar gibi okuduğum ama yardım edemediğim biriydi Cuyon.. Keşke elimi uzatıp da yardım edebilseydim diye düşündüm Bi çok kez....