Her sabah bir mezar kaz kendine,
Dünkü benliğini göm içine.
Çünkü taşıdığın yük senin değil artık.
Kim öğrettiyse unuttur kendine.
Biriktirdiğin hatalar, kırık sözler, kaçan fırsatlar...
Hepsi küllenen bir yangının külleridir.
Ve külünden doğmazsan ateşin hakkını veremezsin!
Bu gün yeni bir defter aç, kalemi de eline al,
Ama bu kez yazan SEN ol.
Toplum değil, geçmiş değil, korkular hiç değil.
SENİN SESİNLE YAZILMIŞ BİR KADER İSTİYORSAN SİL BAŞTAN YAZMAK ZORUNDASIN...
..hiç kimse gerçekten ne kadar zamanı kaldığını bilmiyor. Yarın bir taşa takılabilirim, bir araba çarpabilir ve benim bildiğim dünya o anda var olmayı durdurabilir. Dünya sadece biz onun içindeyken bizim için gerçektir.
Acı bir öğretim aracıdır. Bazen kibirli bir ruh ıstırap yoluyla daha alçakgönüllü olmayı öğrenebilir. Acı, insanlara, eninde sonunda acının üzerine çıkmayı öğrenmek zorunda olduklarını, ancak o zaman onunla başa çıkabileceklerini öğretebilir. Bazen, sadece neden acı çektiğimizi anlamamız bile acıyı azaltabilir.