Çürümeye başladığımı hissettim anlayacağınız. O kadar çok ölüm, acı, yıkım gördüm ki... Gün sonunda en olmaması gereken şey oldu. Vicdan yalaması oldum. Kayıtsız, tepkisiz, kanıksamış... İkinci Dünya Savaşı'nda gözlerinin önünde Yahudi komşuları gaz odalarına gönderilirken sessizce evlerinde oturup radyo dinleyen Almanlar'a döndüm.
İçindeki çocuk... Onu koruyor, kolluyor. Hiç eskitmemiş onu da. Bazı şeyleri sırf onu düşünerek yapıyor. Büyük kıvırcığaysa acıyor biraz. Sinirini falan ondan çıkarıyor.