İnsan, herkesin yaşadığı hayatın dışına çıkınca zararını görürdü. Helene, fazla kapanmıştı, tehlikeli hayallere kapısını açmıştı.
Ben çok yaşlıyım, kızım, diye mırıldandı. İnanmak, dize gelmek ihtiyacıyla, gözleri yaşlı, bize koşan, yalvaran kadınlar çok gördüm... Onun için, bugün artık aldanmam. Bu kadar yanık yanık Tanrı'yı arar gibi görünen bu kadınlar, sevda ile bunalmış zavallı kalplerin sahiplerinden başka bir şey değildir. Onlar, kilisemizde, bir erkeğe taparlar...
Rahip kürsüden inmiş, inerken şu son avazeyi fırlatmıştı:
- Aşkınızı yayınız, dindar Hıristiyan ruhları. Tanrı, kendi- sini size bırakmıştır, kalbiniz onun varlığı ile doludur; ruhunuz onun esirgemeleri ile dolup taşıyor!