Eslem Nur
@JRPotter
10 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Yani o, bambaşka bir adam iken evlenmiş babamla. Babam sonradan hayat tarzını değiştirince ondan gönlü soğumuş. Ayrılamamış da, ikinci evliliği ne de olsa. Acısı benden çıktı. Sanırım bazı insanlar anneliğe layık değil. Ya da çocuk doğurmak annelik değil… ilgisizdi. Ben düştüğüm, korktuğum vakitler diğer çocukların aksine anne diye değil baba diye ağlardım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Kaç yıldır ne sesini duyduk ne soluğunu. Şermin'i alırsın. Rahata erersin. Bırakırsın bu işleri."
Ayağa fırladı Hasan.
"Babamın eşi olduğun için susuyorum Aysima! Ben vatanım için gittim, senin diline dolayabileceğin bir şey değil bu. Keza Gülsüm de. Ben onu sevdim. Gerisi hikâye. Hepinizin ciğerini toplasam onunki kadar etmez!" diye bağırdı.
Zor bir şeydi benden istediği. Üstelik uzun zaman tek bir kişiyle alabildiğine ıssız dağda gün geçirdikten sonra birdenbire en çok korktuğum kalabalıkların içine savrulacak olmak dizlerimin bağını çözüyordu.
"Gidelim" dedim, "Birlikte gidelim. Olmaz mı?"
Nurcihan çıktı kapıdan, Hasan'ıma koştu, arkasından diğerleri. Etrafını sardılar. Kenarda kalacaktım, elimi tuttu Hasan. Çekti kendisine. İçimdeki ben, o çekingen, o varlığını sanki unuttuğum ben zıpladı yine, gülümseyerek şakımaya başladı. Hasan'ın beni üzen tüm sözlerini unuttum, gitti. O var ya, bana yeter.
Baltayı bıraktım elimden, güzel bir silah olabilir ama benim için fazla ağır. Gelen her kimse artık bir buçuk yıldır aldığım savunma derslerinin hakkını verecektim. Arkama yaklaştığı an aniden dönüp bir yumruk salladım. Güzel ayarlamıştım aslında da, gelen Hasan'dı.
Çenesini ovuşturdu.
"Nasıl dayanmış? Ben olsam sanırım kendimi öldürürdüm" diye mırıldandım, aklım hâlâ Şahin'in anlattığı hikâyedeydi.
Yüzüme baktı, başını salladı.
"Kızı kalmıştı geride. İlkokula gidiyordu o zamanlar. Hep duyardık Şahin amir Saç örmeyi öğrenmeye çalışıyormuş diye. Kızı istiyor, ne yapsın."