Y Temel
@Jackalmil
3 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
"Hiç Olmamış Gibi", birbirinden etkileyici ve sürükleyici öykülerden oluşan, okuru duygu dünyasının farklı katmanlarında gezdiren güçlü bir eser olmuş. Özellikle Ezo'nun hikâyesi, yalnızca bireysel bir anlatıdan öte bu coğrafyanın çoğu zaman görmezden gelinen sosyolojik gerçekliğini de çarpıcı bir şekilde okuyucunun yüzüne vuruyor. Duygu geçişleri oldukça yoğun ve etkileyici. Her başlıkta ayrı bir duyguyu yaşıyorsunuz.
Adem'in hikâyesi ise üniversite yıllarıma dair bazı duyguları yeniden hatırlattığı için bende ayrı bir iz bıraktı. Cemal, Şerife ve Ferdi'nin hikâyeleri de aynı şekilde kendi içinde derinlikli ve güçlü anlatılar taşıyor. Özellikle "Kabuğunu Kıramayan" öyküsünde yazarın iç dünyasına dair güçlü izler hissettim.
Kitaptaki anlatım dili son derece akıcı ve özenli. Hikâyeler arasında hiçbir kopukluk ya da anlaşılmazlık hissi yaşamadan, metnin içinde sürükleniyorsunuz. Zeynep Baki'nin dili kullanış biçimi gerçekten dikkat çekici; kimi yerde hüzünlendiriyor, kimi yerde tebessüm ettiriyor, kimi yerde ise insanın içine bir ürperti bırakıyor. Bu güçlü anlatım diliyle bir roman kaleme alsa, ortaya çok etkileyici bir eser çıkacağına yürekten inanıyorum.
Kitabın ismini taşıyan "Hiç Olmamış Gibi" öyküsünün başlığının belki "Ezo" olarak tercih edilebileceği yönünde bir düşüncem oldu. Ancak bu tamamen kişisel bir değerlendirme. Bunun dışında eserle ilgili diyebileceğim hiçbir olumsuz yargım yok. Bir solukta okuyacağınız ve hikayelerin tadı mutlaka damağınızda kalacak.
Sevgili Zeynep Baki, eline, emeğine, yüreğine ve kalemine sağlık. Nice güzel eserlere…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Güzel kadınlar çabuk tükenir
Zeynep Baki, “Güzel Kadınlar Çabuk Tükenir” adlı eserinde, 1990’lı yılların Nevşehir’inde yaşayan kadınların içsel ve toplumsal mücadelelerini, derin bir empatiyle ele alıyor.
Yazar, sade ve akıcı dilinin ardında, bu kadınların yaşamlarında karşılaştıkları zorlukları, hüzünleri, umutları ve hayal kırıklıklarını anlamaya çalışırken, aslında evrensel bir temaya, toplumsal cinsiyet eşitsizliğine de ışık tutuyor.
Kitap, birbirinden bağımsız, ancak birbiriyle örtüşen hikâyeler aracılığıyla kadının toplumdaki rolünü sorguluyor. Baki, yerel bir renk taşıyan anlatımının yanı sıra, evrensel bir anlatım diliyle okuru karakterlerinin duygusal derinliklerine çekiyor. Ancak bu derinlikler, yalnızca karakterlerin iç dünyalarında değil, aynı zamanda toplumsal yapının kadın üzerindeki baskıcı etkilerinde de kendini gösteriyor.
Yazar, her hikâyeyi birbirinden farklı bir kadının bakış açısından sunarken, toplumun dayattığı rollerin, kadınların kimliklerini nasıl şekillendirdiğini, onları ne şekilde “tükettiğini” ustaca sergiliyor.
Kitaptaki hikâyeler Anadolu’nun geleneksel anlayışa sahip yerlerden biri olan Nevşehir’de geçiyor. O dönemin koşulları ve bu koşullara uyum sağlamak zorunda kalan kadın figürleri, eserde yalnızca birer “teslim olan” olarak değil, aynı zamanda bazen direnen, bazen de kabullenen bireyler olarak karşımıza çıkıyor.
Baki, kitaptaki çoğu hikâyede, kadın karakterlerinin kendilerini sürekli bir beklenti, bir kimlik dayatması ve toplumsal rollerle sıkışmış hissettiklerini vurguluyor. Bu noktada yazar, kadınların cinsiyetlerinden dolayı yaşadıkları duygusal ve psikolojik baskıları doğrudan okura sunuyor. Ne var ki, Baki’nin güçlü yönü burada sadece “teslim olan” psikolojisi yaratmak değil, bu kadınların her birinin bir şekilde hayatta kalma ve kendi kimliklerini
