Jade
@Jade06
Oysa kendi ışığımda yaşıyorum ben, kendimden çıkan alevleri yine kendim yutuyorum..
266 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Anı yaşayabilenler, şimdiyi eksiksizce yaşayanlar, yalnızca anın mutluluğunu, şeylerin sonsuz varlığının verdiği büyük sevinci umursayanlar ne mutludur...
Kaldı ki aşk mutlak ana erişmez mi? Zamansallığı aşmaz mı? Kendiliğinden gelişen bir koyuverişle sevmeyenler üzüntüleriyle, kaygılarıyla, ama ayrıca zamansallığı aşamamışlarıyla dizginlenir. Hepimizin düşmanı olan zamana savaş açmanın günü gelmedi mi hâlâ?
Zamanı ortadan kaldırmanın tek yolu anı tümüyle yaşamak, kendini onun güzelliklerine kaptırıp koyuvermektir. Böylece sonsuz şimdi gerçeğe dönüştürülür: şeylerin sonsuz varlığı duygusu. Zaman, oluş-- tüm bunlar, ondan sonra, umurunuzda olmaz. Sonsuz şimdi varoluştur, çünkü varoluş ancak bu radikal deneyimde bir kesinlik, bir olumluluk kazanır.
Aşk içimde yeniden filizlenince neden bu kadar korkuyorum, o aşkın büyümesi
dursun diye neden dünyayı yutmak istiyorum? Benim zavallılığım bu işte yeniden acı çekebilmek için aşkta aldatılmak istiyorum. Çünkü yalnızca aşk size düşkünlüğünüzün boyutlarını gösterebilir. Ölümün yüzüne bakmış kişi hâlâ sevebilir mi? Aşktan ölebilir mi?
Acı kuşkusuz el etek çekişe sürükler insanı..
İnsanlar yalnızlığa ne kadar az değer veriyorlar! Yalnızlığın doğurduğu her şeyi kısır ilan etmeye bakıyorlar hemen; yalnızca toplumsal değerlere katkı sağladığı yanılsamasıyla oyalanıyorlar. Her biri bir şey yapmak, gerçekleştirdiği şeyler sayesinde yaşama tutunmak istiyor. Gerçekleştirdiği şeyler kül olmayacakmış gibi!