Ne hayatalar var, bir iki sözle durmuş,
Etrafı bombardumana tutmuş iki kudurmuş,
Bakınca gördüm ki, ipleri kopmuş!
Masum bakışlar bombalarda tutuşmuş,
Gözlerindeki yaşlar, ayrılıkla son bulmuş
Mahzun yürekler çaresiz süzülmüş.
Ve hayatlarımız var amaçları unutulmuş,
Alıyoruz tek nefes, diğerini verirken
Vermeden alınmıyor bu yolda yürürken
Gördüm yürürken, alanları vermeden
Sayıyordu yerinde hiç tefekkür etmeden..!
(Şb)