Para önemli bir şey gibi gelmiyor bana. Ama
parasızlık çok zor bir şey. Aileden verilen, öğretilen "Para seni geçmesin her zaman sen kuvvetli
ol ve kimseden bir şey isteme, kimseden borç istemeyeceksin, kimseye borcun olmayacak." Ben de her zaman para konusunu minimumda tuttum. Param olmadığı zaman da yaşamayı biliyorum. Açlıktan korkum yok. Bazen güzel bir ağrı kesici
oluyor para. En eksik şey olmalı insan hayatında parasızlık. Çünkü insanın zaten varoluştan bir sürü derdi var. Bir de para işin içine girerse iyi olmuyor.
İçimde hep iki kutup savaşıyor. Bir taraf "İnsanlara önem verme" diyor. Gururum da diyor ki "Hayır sen ne düşünüyorsan, ne hissediyorsan doğru odur." Tekrar öteki ses, "Onlar seni beğenmezse sen yoksun" diyor.
İnsan ilişkilerinde başarılı değilim. Çünkü insan ilişkisi demek orta yol bulmak demek. Çocukluğumdan beri hiçbir ortak nokta bulamam ben, baktık bulamıyoruz küserim.
İlk albümüme hazırlanıyordum ve hayatımda
güzel şeyler olsun istiyordum. Ama umutsuzdum, parasızdım. Gelecekten korkuyordum. Kendimi
başarısız buluyordum. Tren çoktan kalkmıştı sanki. Biraz da annemden utanıyordum, çünkü benim başarılı olacağıma çok inanmıştı