“ Gün olup beni seveceği düşüncesiyle de avunamazdım. Gençtim, romantiktim, ama aşkı zamanla büyüyüp gelişen bir şey olarak göremiyordum. Maddelerine uyulacak bir anlaşma değildi aşk. Ya bir bütündü, sizi tümüyle içine alırdı ya da aşk değildi. Başka bir şeydi belki. Daha mantıklı, daha sakin bir şey. Kendine göre yine güzel bir şey… ama o şeyi istemiyordum ben.
“ Çok saçma. Her çocuk kendini anasına, babasına ebediyen borçlu sanır, ama bu doğru değildir. Eğer ortada bir borç varsa, anayla baba borçludur çocuğa. Onu bu acılar, savaşlar, nefretler dünyasına getirdikleri için. Hem de bir anlık zevk uğruna. “