Merve
@JustReadingBooks_
“in solis sis tibi turba locis”
Beni derinden etkileyen diğer bir kitap ise Martin Eden olmuştu. Bendeki “Martin Eden’i”kendimce anlatmak isterim.
Bu kitabı nasıl tanımlarsam tanımlayayım hep bir eksiklik olacak gibi, her duygusu dolu dolu, okuyan kişinin kendini hem tamamlanmış gördüğü hem de eksik kalmış hissetmesi gibi. İki zıt kavramın bütünlüğünü gördüm, görmekten ziyade hissettim. Kitabın her köşesinde sanki bir ayna vardı duygu düşüncelerimi yansıtan...
Ana karakterimiz sevdiği kadın için hiç bilmediği bir dünyaya başlangıçta kendini geliştirmeye çalışarak, yazarak onun sevgisini kazanmayı hedefler bu bir süre sonra onda yazma tutkusuna dönüşür.
Aralarda anlam veremediği olaylarla karşılaşır. Benim dikkatimi "şöhret olmadan önce açtım bana yemek vermediniz şimdi aynı Martin Eden'im neden şöhret olduktan sonra yemek veriyorsunuz" tarzı bir cümle vardı tam böyle olmayabilir ama böyle bir anlam çıkıyordu. Evet haklıydı aynı kişiydi. Sadece dünyası değişmişti...
Anlamak herkesin becerebildiği herkes için olması gereken bir ifade değil bence. Martin, anlamanın herkese yapılmaması gerektiğini bilmiyordu. Herkes anlaşılmayı, anlamaya çalışılan olan biri olmamalı bence. Çünkü “anlaşılmak'’ herkesleşen kişiler için bir ödül olur.
Toparlayacak olursam eğer, bu cümleleri okurken kendimi çok çaresiz hissetmiştim, neyse sonunda şöhrete ve servete kavuşmuş ama artık ne o olmak istediği burjuvaya ne de içinden çıkıp geldiği sınıfa ait hisseder kendisini. Kendini hiçbir zaman ait olamadığı bir dünyada bulur.
Son sayfasını çevirdiğimde böyle bir sonun olmadığına ikna etmeye çalıştım kendimi. Kendimi bazı yönleriyle bulduğum bu karakterde böyle bir sonu istemedim bunu değiştirmek istedim. Hem kızdığım, hem aşık olduğum, hem üzüldüğüm, hem çaresiz hissettiğim ama her şeyi dolu dolu hissettiğim bir kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitabı okumak isteyenler için spoiler içerebilir, uyarmak istedim !
Öncelikle bu kitap incelemesi benim "inceleme" adı altında kendimden bir parça bulduğum ilk dışa vurumum.
Yazarın, Gürkan Can Kaya, ilk kitabı. "İlk" olması herhangi bir ön yargıyla yaklaştırmadı beni kitaba ve beklentimi fazlasıyla karşıladı.
Kelimelerin ahengine kapılıp ritme ayak uydurmaya başlıyorum o zaman :)
Kitabın kapağının bende uyandırdığı hissi anlatmak isterim önce. Çünkü ne kadar önemsiz gözükse de bence kitap kapağı bu gizemli dünyadaki kelimelerin nabzını bize hissettirir.
Genç yaşlı, sessiz sakin herkesin kendi gibi göründüğü bu renkli ve kalabalık dünyada, birinin siyah beyaz dünyası "dün"ü silik, ufuktaki geleceğin belirsiz karanlığına gözlerini dikmesi "şimdi"yi gözler önüne seriyor.
Tolga’nın “başka türlü bir yaşam özlemi”çekerkenki ,aslında kendi gibi olduğu yaşamı istediğini, yazarın deyimiyle ‘’ölgünlüğünü’’ Hikmet’in hayatındaki çıkmazların, yüzündeki çizgilere ayrı bir derinlik kattığını görüyoruz.
Tolga, bugünde değildi. Yaşamak ama hissetmemek! daha doğrusu “yaşamamak ve hissetmemek!” Çünkü o yaşamıyordu, sunulan rolleri amatörce oynuyordu belirsizlik içinde. Sanki bir tiyatro gösterisiydi yaşamı. Bu bir şımarıklık ya da memnun olmama durumu değildi. İçindeki karanlık yolu aydınlatmak kendi benliğindeki yaşama ulaşabilmek için bir ışık arayışıydı.
Sahi kendi başka türlü bir yaşam özlemindeyken nasıl oynuyordu bu oyunu?
Aslında çocukken hep bir şeylerin hayalini kuruyorduk. Acaba sadece hayal ettiğimizle mi kaldık? Geride sadece hayallerimiz mi kaldı? Bize kalan sadece istemek mi oldu?
Çevremizde aynı dili konuşanlar çoktur. “Bizim ağzımızdan dökülen kelimeler onların iç dünyalarında aynı yankılarla vücuda geliyor mudur?” Sanmam çünkü kelimelerin rolü her insanın iç
