Dünyanın tüm yükü üzerimde sanki.. Varlığında destek olmayan ruhların yokluğunun anlamı olmadığını anladığımdan beri ruhumla bedenim bir ben olmuşum... kendime yetemeden öleceğim için üzgünüm sadece... yorgunluğumun ruhumda bıraktığı ağır hasarlar ile parçalanıyorum... balçık sıvıyorum ama toparlanamıyorum...
İnsan sevdiği birini kaybedince yüreği tuz buz olacakmış gibi ağırlaşır.. sonra kalp büyümeye başlar.. kalp nasıl büyür tabi sahibine sormak lazım.. sonra tüm insanlar faydasız gibi gelir, diğerleri de bunu üstten bakma olarak düşünür... ama o insanlar arasında olmaktan mutlu değildir ve kimse ile de zoru yoktur..