Kitap psikoterapiye gidemeyen ya da tercih etmek istemeyen insanların kendilerini tedavi etmeleri açısından, kendilerini anlayıp devam etmeleri açısından açıklayıcı bir eser.. Genel olarak tanımladığımızda aslında hepimiz kendimizden birer duygu bulup değerlendirme yapabiliriz. Sadece kendimizden değil çevremizdeki insanlar için bile gayet açıklayıcı bir kitap...
Ben en çok değersizlik duygusu bölümünü begendim. Sanki Engin Genctan bu bölümü yazarken beni anlatmıştı. Beni görmeden tanır gibiydi. Her cümlesini okudukça "aaa bu bende var " gibi cümlelerle kendi kendime konuştum.. Kendi içimde kendimi değerlendirdim. Nelerin eksik olduğunu ve bunların nedenlerini anlatan muhtesem bir kitap. Altı çizilecek okadar çok cümle vardı ki.. Her cümleyi icselleştirip okudum . Hatta bazen iki kere okudum.
Şunu öğrendim ama hani psikologlar diyor ya çocukluğunuza inelim. Bu kitap tamda öyle yaşanan travmanın nedeni genelde çocuklukta... çocukluk travması gelip geçen birsey gibi görünse de beyin yapısı çocuklarda okadar farklı ki bence daha nevrotik işliyor ve bu travmalar genele yayılıyor. İnsan 70 yaşında dahi olsa bu yaşadığı travmayı anlatması belki de hiç olmuyor.
Psikoloji üzerine bence muhteşem bir kitap.. Benim gibi kendine çok kısıtlar koyan biri için şu söylenenler çok güzeldi. Bazen hayvan olmak ve o hayvanın yaptığı hataları kabul etmek gerekir. Sonuçta kimse dört dörtlük değil ve biz o içimizdeki hayvanın yaptığı bazı durumlardan mutlu olmayı bile bilmeliyiz.
Şimdiden herkese keyifli okumalar..
Sevgiler