O günlerde annem bana sık sık, "Mutlu olduğun sürece fakir olmak utanılacak bir şey değildir," derdi.
Beni teselli etmeye çalışıyordu. Bu kadar acı çekmemin nedeninin yoksulluk olduğunu düşünüyordu. Aslında yüreğimde
sadece babamın acısı vardı.
Ataları onurlandırmanın sadece benim işim
olmadığını düşünür, kendi kendime, "Neden hayatın keyfini çıkarmak varken, ataları onurlandırmak gibi yorucu bir işi yapmak zorundayım ki!" derdim.