Ebeveynler evde çocuklarının ciddi sorunlar hakkında konuşmamasından şikâyet ettiklerinde, olay genellikle bu tür problemlerin zaman zaman tereddütlü bir biçimde çocuklar tarafından ortaya atılması ama ebeveynlerin geleneksel bir biçimde öğüt, vaaz ve ahlak dersi vermeye, öğretmeye, değerlendirmeye, yargılamaya, iğnelemeye ya da ilgi dağıtmaya başlamasıyla sonuçlanıyor. Sonra yavaşça çocuk kendi zihnini sonsuza kadar ebeveyninin zihninden ayıracak perdeyi indirmeye başlıyor. Ebeveyn ile çocuk arasındaki bu yabancılaşma şaşılacak bir şey değil. Bu durum birçok ailede oldukça yaygın çünkü ebeveynler dinlemiyor-öğretiyorlar, düzeltiyorlar, itiraz ediyorlar çocuklarının gelişmekte olan zihinlerinden gelen mesajları önemsemiyorlar.