Duvarlar duvar gibiydi işte. Bunlar önemli değil ama böyle geçmişi hatırlamak beni hüzünlendiriyor… Garip ama hatıralar hoş bile olsa yine de hüzünleniyorum. Benim anılarımda bazen beni üzen kötü şeyler bile kötülüklerinden arınır ve göz alıcı bir ışık halinde hafızama yayılır.
Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır. İnsanın yüzü bir kitap gibi okunabilir. İfadeniz bomboşsa da hiçbir şey yaşamadığınız fark edilir. Bundan kaçının monotonluktan kaçının. YÜZÜNÜZ İFADESİZ KALMASIN.
Eğer her şey olduğundan farklı olsaydı, örneğin şansım yaver gitseydi de elimin altında bir de bir kül tablası olsaydı ve sigaramın külünü pencereden aşağı boca etmek zorunda kalmasaydım, sanırım kuyruğu olmayan o kediyi de görmem mümkün olmazdı.