Baba; ben artık bu evde yaşamak istemiyorum. Yıllardır ruhumuzu öldürdün bu evde hayatında bir roman okumadın bir sinemaya gidip heyecanlanmadın. Beni ve annemi bu çirkin eşyanın içine hapsettin.
Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma boş yere mağaramdan çıkarma beni alışkanlıklarımı özellikle yanlızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna tedirgin etme beni.
İnsanlar tetikte hatalarımızı bekliyorlardı Onlara güvenilmezdi yaşadığımız güzellikleri onlara anlatmayla gelmezdi. Kıskanırlar dostluk maskesi altında bizi yıkmaya çalışırlardı...