Kitap zaman zaman akıp giderken zaman zaman okunması çok zor bir hal alıyor. Kitabın ayrı ayrı hikâyelerden oluşması bütün hikâyelerin başlayıp bitmemesi fikri güzel ancak sürekli olarak kahramanın okuduğu kitapların çalınması el konulması gibi tekrara düşmesi sıkıcı. Cümlelerin uzun olması ise okumayı zorlaştırıyor. Genel olarak sevemedim kitabı.
Söyleyin, örneğin müzikten güzel bir akşamdan, sevimli insanlarla konuşmaktan keyif duyduğumuz zamanlarda bile neden bunların hepsi gerçek mutluluktan ziyade bir tür ölçüsüz, bir yerlerde var olan bir mutluluk üzerine ima olarak görünür bize?