Utancımın nüvesi, hayatımın hissedilir bir biçimde ufalması. Yanıp kömürleşmiş bir çocuk cesedi kadar büzülüyorum kendi içimde. Utancımı tanıyorum ve utancımın daima ölümü anıştırdığını uzun zamandan beri biliyorum. Yeterince utandığım zaman ölüp kurtulabileceğim.