Nasıl olur ki böyle? Bu böyle nereye kadar devam eder? Bu içimizdeki dinmeyen hasret neyedir? Çıkıp geldiği toprağı mı özlüyor insan. Öyleyse neden korkuyor ölümden. Hayır sanırım bir yürekte kendini bulmak da bir nevi toprağa geri dönmek oluyor. Bilemedim ki, saçmaladım mı yoksa?
İnsan bazen, sadece ölmemiş olmak için yaşar. Ve insan bazen, bir gün ölecek olmanın kekremsi umudunu taşır göğsünde. Bahman’ın dediği gibi; “Bir atın umudu yoktur. Onu, sırtında şakıyan kamçının umutsuzluğu yürütür. Bizim hikayemiz de biraz böyle.”