Serra Demirci İlban
@Kafedekitap
Masalın sonundaki küçük kırmızı balık
Gezgin bir kitap sever
23 ülke - 86 şehir
Duffel - Belçika
42 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Matt Haig kalemiyle tanışmam İnsanlar kitabı sayesinde olmuştu. Kitap dünyanın en büyük matematik problemini çözüp ortadan kaybolan bir profesör ve onun yerine geçen bir uzaylıyı konu ediniyordu. Kitap hem çok eğlenceli hem de çok sürükleyiciydi. Çok sevmiştim.
Bu yüzden daha sonra yazarın Zamanı Durdurmanın Yolları kitabını okudum. Yine ilgi çekici bir konusu vardı. Baş kahramanımız 41 yaşında sıradan bir tarih öğretmeni gibi görünen fakat aslında nadir rastlanan bir rahatsızlık yüzünden yüzyıllardır (1581 yılında doğmuş) hayatta olan biriydi. Yine çok sevmiştim.
Sonrasında Gece Yarısı Kütüphanesi kitabını görünce haliyle çok heyecanlanmıştım. Ama belki de beklentimin yüksekliğinden kitap beni tatmin etmemişti. Ve gördüğüm bir kaç kitabını bu yüzden almak istememiştim.
2026'nın ikinci kitabı olan Radley Ailesi'ni görünce heyecanlandım. Vampir temalı kitap okumasam bu konuyu Matt Haig nasıl işleyecek çok merak ettim. Öncesinde de konu olarak ağır bir kitap okuduğum için biraz gülmek istedim.
Bu uzun girizgahtan sonra anlayacağınız üzere kitap beklentilerimi karşılamadı. Tahmin ettiğimden daha uzun sürede biraz sıkılarak okudum. Kitabın sonuna doğru sır diye açığa çıkan şeyleri çok önceden anladım ve sonunu tahmin ettim. Evet, bir süre Haig okumaya ara vereceğim :)
Sanırım fark etmeden beğenmediğim kitapların yorumlarını paylaşmıyormuşum daha önce. Gece Yarısı Kütüphanesini paylaşmamışım mesela. Ama bu sene burayı düzenli bir şekilde tutmak okuduğum kitaplar ile ilgili hislerimi paylaşmak istediğim için galiba bir ilk yapıyorum. Buraya kadar okuduysanız size keyifli okumalar diliyorum.
Reklam
2026'nın ilk kitabı Bahçıvan ve Ölüm oldu. Kitaplığımda yazarın başka bir kitabı (Doğal Roman) okunmayı bekliyordu aslında ama karşıma çok sık çıkınca ve yorumları okuyunca hemen alıp okumak istedim. İyi ki de öyle yapmışım.
Hani bazı açılış cümleleri vardır insanın aklına kazınır ve o kitabın adını duyduğunuz an aklınıza o cümle gelir. Daha ilk cümleden güzel bir kitap okuyacağınızı hissedersiniz. Benim için bu kitap da öyle akılda kalıcı bir cümle ile başlıyor. “Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Gospodinov, babasına ikinci kez kanser tanısı konmasından ölümüne kadar geçen zamanı ve ölümü sonrasındaki yaşadıklarını anlatıyor. Zaman içerisinde bir geri bir ileri giderek yas sürecini bize aktarıyor. Ne zaman acıdan sıkışsa geçmişteki güzel/komik hikayelere sığınıyor. Ve adeta babasının sürekli tekrarladığı “korkacak bir şey yok” cümlesiyle bize ölümün korkulacak bir şey olmadığını, hepimizin deneyimleyeceğini hatırlatıyor.
Yinede...
"Neden hiç kimse başkalarının ölümüyle ne yapmamız gerekiğini öğretmez? Neden kimse bize nasıl ölündüğünü, nasıl ölmemiz gerektiğini öğretmez?"
"Babam öldü. Ne yapacağımı bilmiyorum."
Kitabı bir çırpıda okudum ve bir sürü yerin altını çizdim. Ağlatmadı ama kalbim buruk okudum diyebilirim. Ve kesinlikle tavsiye ederim.
5 Nisan 2019’da Bangladeş’te yaşarken okuyup bitirmişim Kapak Kızı’nı. Hemen yorum yazmış ve şu cümleleri kurmuşum: “Birbirlerine bu kadar yakın, birbirleriyle sohbet eden bu insanlar hayatlarındaki ortak noktayı keşfedecekler mi? Şebnem’in böyle bir şeyi neden yaptığını öğrenecekler mi? Şebnem şu an ne yapıyor?… Ayfer Tunç kitapta Şebnem’e hiç söz vermiyor. Bunun için 2010’da Yeşil Peri Gecesi’ni yazıyor. Sanırım biz de sorularımıza o kitapla cevap buluyoruz. Henüz okumadım ama çok merak ediyorum.”
Üzerinden 3 buçuk yıl geçiyor ve ben daha yeni Yeşil Peri Gecesi’ni okuyabiliyorum. “Şebnem şu an ne yapıyor?” Ah bu soru. Kitap adeta “Al bak bakalım Şebnem ne yapıyormuş. O dergiye o pozları neden vermiş bilmek mi istiyorsun. Hayhay” der gibi bir bir yüzüme vurdu cevapları.
Kitap çocukluk, gençlik ve şimdi arasında gidip geldi. Her sayfada sanki bir bilmece çözer gibi her şey yerli yerine oturmaya başladı. Ara ara Şebnem’in yaşadıklarından dolayı nefesimin kesildiği okumakta zorlandığım oldu. Gözlerim hep dolu doluydu. Sonu istediğim gibi bitmeyecek diye hop oturup hop kalktım ve sonunda bitirdim.
Daha az detay vererek nasıl anlatılır bu soluksuz kitap bilmiyorum. Sadece “Ah Şebnem, ah canım benim” diyebiliyorum. 460 sayfa resmen akıp gitti. Ve aklımda Şebnem’in hepimize sorduğu soru yer etti.
“Riyanın altın çağını yaşadığı bu dünya artık bir çirkef çukurudur. Siz hala bu dünyaya inanıyor musunuz?”
“Güldü. Onun gülüşünü duyunca dünya durdu.”
Hani bazı kitaplar vardır. Giriş cümleleriyle aklınıza daha ilk andan kazınır. Eminim şu an aklınıza bir tane gelmiştir. Bazı kitaplar da son cümleleri ile darmadağın eder sizi. Tarık Tufan’ın Düşerken adlı kitabının son cümlesi hatta son kelimesi ile dağılmış hüngür hüngür ağlamıştım mesela hiç unutmam. İşte bu kitap da benim için ikinci kategoride yer alıyor.
Melisa Kesmez’in son öykü kitabı’nı okuyup yorum yazdığımda “Sonunda bir roman çıkacak mı çok merak ediyorum” demiştim. Bu sefer bir novella ile karşımıza çıkıyor yazar. Parçalanmış bir ailenin her üç bireyinin kendi anlatımlarından hikayelerini dinleriz kitapta. Anne Nergis, kız Elif ve baba Mehmet’in hikayeleri.
Okurken beş taş oynadığımızda etrafa dağılan taşlar canlandı gözümde. Her bir hikayede taşları tek tek topluyor gibi hissettim. Çok fazla mola verip cümlelerin altını çizdim. Ve yazarın bir sonraki kitabının en kalınından bir roman olması için dilek diledim. Öykü de olur arayı çok açmasın ve çok çok yazsın yeter. Çünkü henüz tanışmamış olanlar için söylüyorum Melisa Kesmez kalemini çok seviyorum.
Dün akşam son 25 sayfasını okumadan bıraksam mı yoksa okuyup dağılsam diye düşünüp durduğum kitap #aşıklardelidiryadayazıtura . Tüm gücümü toplayıp okudum tabi. Şimdi nasıl anlatsam bilmediğim bir haldeyim.
Kitap 3 bölümden oluşuyor. İlk bölüm erkek karakterimizin, ikinci bölüm kadın, son bölüm ise ikisinin ağzından yazılmış. İlk bölüm fazlaca karmaşık. Benim için biraz daha yavaş akan kısmıydı kitabın. Ama sebebini anlayınca yazım tekniği çok ama çok hoşunuza gidiyor. İkinci kısım ve sonrası ise su gibi akıp gidiyor. Tüm kitap çok parçalı bir puzzle ı tamamlamak gibi. Bir yerden sonra resim çözüyorsunuz ama içinizdeki merak aynen kalıyor ve kitabı elinizden bırakamıyorsunuz. Sonunda ise… Neyse o kısmı geçeyim.
Çok fazla detay vermeden bir şeyler söyleyebildiğimi düşünüyorum. Çok ama çok sevdiğimi ayrıca belirtmeme gerek var mı? Sevgili #ayfertunç yine iyi ki okudum dedirtti yani.
