Eğer bir çocuk sürekli eleştiriyle büyürse kınama ve ayıplamayı, düşmanlıkla içinde büyürse kavga etmeyi, aşağılanarak büyürse çekingenliği ve ürkekliği, utanç duygusuyla büyürse suçluluğu öğrenir.Oysa bir çocuk hoşgörüyle büyürse sabırlı olmayı, desteklenip yüreklendirilirse kendine güven duymayı, hakkına saygı gösterilirse adil olmayı, güven ortamı içinde yetiştirilirse inançlı olmayı öğrenir. Ve bir çocuk aile içinde değer verilerek, dostlukla büyürse sevginin sıcaklığını öğrenir.
Sen öğleden sonra dörtte geleceksen, ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Mutluluğum her dakika artar. Saat dörtte artık sevinçten ve meraktan deli gibi olurum.
Ne kadar mutlu olduğumu görmüş olursun. Ama herhangi bir zamanda gelirsen, yüreğim saat kaçta senin için çarpacağını bilemez.
İnsanın belli alışkanlıkları olmalı…”