Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?
Yatağında nasıl uzandığını , nasıl ağır ağır nefes aldığını , saçlarının yastığa nasıl serildiğini , dudaklarının hafif aralığından sızan havanın yüzüme çarptığını , gülüşünü hayal ediyor ve bu manzarayı görmekten daha büyük bir mutluluk olamayacağını düşünüyorum.
Eğer kendinize bir iyilikte bulunmak ve hayatınızda mütemadiyen vuku bulacak birçok duyguya şahit olmak istiyorsanız, nacizane tavsiyeme kulak verin.İçinde bulunduğu buhran ve kafasındaki düşünceler ile bütün uzuvlarınızı harekete geçirecek olan kalender bir adam ile tanışınız.Onun kitaplardan tanıdığı, siluetini satır aralarında biçimlendirdiği Maria Puderi'ni, ondan önceki ve sonraki ahvallerini seyir eylemenizi, Sabahattin Ali'nin Türk Milleti'ne bir mükafat olarak bıraktığı bu ölümsüz esere nail olmanızı isteyeceğim.Okuyup okumamakta bana olan itimatınızda şüphe olabilir.Müsterih olunuz efendim, tavsiyenin ilk kaidesi onu hissetmektir.Mamafih nedamet duymayacanığız da aşikardır.Bunlara binaen göz bebeklerinize bir sükunet armağan edin ve içinde bulunduğunuz ahvale kısa bir ara verip bu şahsi düşüncelerimi irdelemek, vakit kaybetmek yerine okuyun, okutturun.Vesselam.