ilk kez aşık olmuştum
ilk kez, biri bütün gün kafamın içinde
benimle beraberdi.
ilk kez her duyduğum sesi o sanıyor
her gördüğüm adamı ona benzetiyordum.
aşk mıydı bu?!
aşksa eğer, tanımadığım bir hisle
karşı karşıyaydım.
ve aşksa eğer,
bilir miydim ki aşk olduğunu.
ben bilmiyordum aşkı
ama aşk beni biliyordu.
eminim biliyor tanıyordu...
kalbimde, içimde, aklımda farklı duygular
hisler oluyordu.
bir hareketlilik hasıl olmuştu gönlümde.
o sessiz, o durgun, o suskun,
o yorgun kalbimin yerini
geveze, konuşkan, heyecanlı sevgi ve
hasret dolu başka bir şey almıştı sanki.
oldum olası bana mı aitti bu!
yoksa sonradan mı getirip içimi yarıp
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
çok üzgün ve halsizdi Nefa hanım...
oysa gördüğü rüyanın sevinci ile uyanmış,
ve gün içinde beklediği haberin gelmesini umut ederek geçirmişti koskoca bir günü...
güneş batmış ve akşam olmuştu bile.
gülmeyi unutmuş dudaklarında, gözyaşlarının tuzu kurumuştu hiç farkında olmadan.
her telefon sesinde eli ayağı titriyor,
her kapı zilin de sesi kısılıyordu.
beklediği haber hiç beklemediği bir anda mı gelecekti yoksa!
yok...
ne gelen var ne soran.
Nefa hanım derin bir iç çekişle kalktı yerinden, "olmayacak duaya amin demekten, gelmeyecek birini beklemekten bıkmadın mı" dedi kendi kendine.
yankılandı sesi bomboş içinde...
evet bomboştu içi, yalnız bir başına kalmış ve dolduramamıştı içindeki boşluğu.
ne koysa eğreti duruyordu, nereye gitse sığamıyordu içine.
iyi değildi biliyordu.
iyi olmadığını kendinden başka bilen yoktu.
kimse bilsin istemiyordu.
avazı çıktığı kadar bağırıp "iyi değilim görmüyor musunuz duymuyor musunuz" demek istiyordu.
ama onlar bilsin,
onlar anlasın diyordu öte yandan.
anlaşılmak istiyordu.
Nefa hanım hayatı boyunca anlaşılmak için çırpındı, çırpındıkça uzaklaştı herkesten.
çırpındıkça yoruldu, yoruldukça sustu...
uyanıyorum...
üşümüşüm.
ellerimin soğukluğu
günahlarım kadar ürkütüyor
beni...
içime dokunan
bir yalnızlığım var
biliyorum...
hissediyorum...
dokundukça içime,
içim acıyor.
acıdığı yeri tutuyorum,
kendimi ikna etmeye çalışıyorum.
acımıyor...acımıyor...
sana öyle geliyor acımıyor...
yalanım yok
hep aklımda
içime dokunan bir acıyı unutamıyorum.
derin bir belirsizlik içinde
uyanıyorum.
üşümüşüm...
ellerimin soğukluğu
günahlarım kadar ürkütüyor