Ergen gibiyiz,ne çok arkadaş yitiriyoruz. Bir dönem yakınımızda olan arkadaşlarla çeşitli nedenlerle kopuyoruz,kimi evlenip ya da boşanıp uzaklaşıyor, kimi ülke ya da kent değiştiriyor, kimiyle uyuşamadığımızı anlıyoruz, yerlerini yenileri alıyor. Sonra onlar da yerlerini yeni arkadaşlara bırakıyor. Kavgalar, küslükler, kıskançlıklar, çekememezlikler. İşin en acıklı yanı da gidenlerden pek iz kalmıyor geride. Niye kopulan arkadaşlardan bende bir iz kalmıyor onu da anlamıyoru, hiç mi derin bir şey oluşmuyor aramızda.
Enteresan da çok enteresan bir sözcük bu arada, kendi başına bir şey ifade etmiyor. İyi mi kötü mü belli değil,anlamın mimikle ya da başka sözcüklerle desteklenmesi gerekiyor.
Her okuduğum Ayfer Tunç kitabında bir kez daha hayran kalıyorum kendisine. Bu nasıl bir yazmaktır, nasıl bir dil kullanımıdır,bu nasıl gerçek, nasıl hayaldir be kadın. Az kaldı tüm Ayfer Tunç külliyatının bitmesine, iyi ki varsın. Bu serinin içindeki her karakterden bir kitap bile yapabilirsin.