"Hayatımın en güzel zamanları çocukluğumdu" diyenler var ya, aptal onlar.Çünkü çocukluk kabus gibi bir şey. Çünkü çocukken de yetişkinken hissettiğin her duyguyu hissediyorsun, sadece tanımlayamıyorsun, ne tecrüben, ne kelimelerin yetiyor hislerini anlatmaya. Üstelik kimse de adam yerine koymuyor seni. Karnın toksa, sırtın pekse Her şey tamam sanıyorlar. Oysa sen de büyükler kadar dövüşüyorsun hayatla. Adını bile koyamadığın duygularla boğuşup duruyorsun ve kimse sana bunları hissedebileceğini söylemediği için duygularını yadırgıyor, ayıplıyor, kendine saklıyorsun. Çocukluk bok gibi bir şey!