Zulüm, insanlık tarihi boyunca vicdanları yaralayan en ağır temalardan biri olmuştur. Şairler, adaletsizliğe karşı sessiz kalmamak adına bu acıyı mısralara dökmüşlerdir.
İşte zulmü, haksızlığı ve bu karanlığın sonundaki umudu anlatan bir şiir:
Adaletin Kandili
Zulüm dediğin, kapkara bir duman,
Göz gözü görmez, savrulur zaman.
Zalimin elinde demirden bir yay,
Mazlumun ahı feryat, figan ve vay...
Sanma ki bu devran böylece gider,
Her gecenin sonunda bir şafak güler.
Bir haksızlık varsa, bir ah kalmışsa,
Yerin altı üstünden hesaplar bekler.
Kırılır elbet o kibirli eller,
Susar bir gün o haksız diller.
Zulüm ile abad olanın sonu,
Kendi kazdığı kuyuda biter.
Sen gönlünü ferah tut, eğme başını,
Silecek bir el vardır elbet gözyaşını.
Zulüm ne kadar büyük olursa olsun,
Adalet yakacaktır umut taşını.
Zulüm üzerine yazılmış Türk edebiyatının en güçlü mısralarından birini de hatırlatmak isterim:
"Zulmün topu var, güllesi var, kal'ası varsa,
Hakkın da bükülmez kolu, dönmez yüzü vardır."
— Tevfik Fikret