"Karanlığın sadece ışığın yokluğu değil, aynı zamanda ruhun en kuytu dehlizlerinde biriken, zamanla insanın kimliğini yutan ve geri dönüşü olmayan bir hiçliğe dönüşen o sonsuz boşluk olduğunu hissettiğinde; artık tutunacak bir yıldızın, sığınacak bir limanın ya da sabahı müjdeleyen bir şafağın kalmadığını, aksine bu zifiri sessizliğin seni yavaş yavaş kendi içine hapseden devasa ve soğuk bir mezar gibi her geçen saniye biraz daha daraldığını en acı şekilde fark edersin."