• En zor, en karanlık geceni düşün. Sabah olmadı mı?
  • Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına,ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak.Kimi insanın yüreği karanlık,kimininki aydınlıktır.Geceyle gündüz gibi!Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme,herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama!Kendini koru kızım,insanlara karsi kendini koru!
  • Kemalettin Kamu

    Zaman içinde

    Gök uzak, yer uykuda,
    Yalnız değilim ama,
    Bir açık pencereden
    Ay doluyor odama.
    İçim odam gibi loş
    Ürperiyor gecede,
    Şurada yatağım boş,
    Burada uykusuz ben.

    - 2 -

    Gök uzak, gün uykuda,
    Engin mesafelerle,
    Ay giriyor buluta..
    Sesler hatırlatıyor
    Bana uzak-yakını.
    Durdurmak istiyorum
    Saatin tiktakını!

    - 3 -

    Ses yok, mesafe silik,
    Odamda varlığımın 
    Bütün tüyleri dimdik.
    Odamda iki kardeş,
    Bakıyor birbirine.
    Birisi can veriyor,
    Öbürünün yerine.
    Odamda iki kardeş
    Biri dün, biri yarın..

    - 4 -

    Dün koyu gölgeleri
    Üzüntülü bir ömrün; 
    Beni bana benzeten,
    Bütün benim olan dün.
    Çağırınca ses veren
    Derin bir kuyu gibi,
    Yıkılmış kenarları,
    Çekilmiş suyu gibi.

    Ve bu harabezarın
    Yanıbaşında yarın,
    Gülüyor acı acı.
    Değil bana yabancı
    Bu beyaz, temiz yüzün
    Ziyneti olan hüzün.
    Taze çizgilerini
    Yakından tanıyorum,
    Sesini eserimin
    Son beyti sanıyorum.

    - 5 -

    Ben su istemiyorum
    O karanlık kuyudan.
    Bana en unutulmaz
    Acıları uyutan
    Bir baş dönmesi lâzım.
    Ama kalbim duracak
    Kapanacakmış ağzım.
    Ah ey hülyalarımın
    Aynası gibi dümdüz
    Bana gülümseyen yüz! 
    Ey yazıma benzeyen
    Bu yüzün çizgileri!

    - 6 -

    Odamda iki kardeş:
    Biri dün, biri yarın.
    Ve ben aralarında
    Bir köprüyüm onların...
  • Severmişim Meğer

    yıl 62 Mart 28
    Prag-Berlin treninde pencerenin yanındayım
    akşam oluyor
    dumanlı ıslak ovaya akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer
    akşamın inişini yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedimtoprağı severmişim meğer
    toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen
    ben sürmedim
    Platonik biricik sevdam da buymuş meğer


    meğer ırmağı severmişim
    ister böyle kımıldanmadan aksın kıvrıla kıvrıla tepelerin eteğinde
    doruklarına şatolar kondurulmuş Avrupa tepelerinin
    ister uzasın göz alabildiğine dümdüz
    bilirim aynı ırmakta yıkanılmaz bir kere bile
    bilirim ırmak yeni ışıklar getirecek sen göremeyeceksin
    bilirim ömrümüz beygirinkinden azıcık uzun karganınkinden alabildiğine kısa
    bilirim benden önce duyulmuş bu keder
    benden sonra da duyulacak
    benden önce söylenmiş bunların hepsi bin kere
    benden sonra da söylenecek

    gökyüzünü severmişim meğer
    kapalı olsun açık olsun
    Borodino savaş alanında Andırey’in sırtüstü seyrettiği gök kubbe
    hapiste Türkçeye çevirdim iki cildini Savaşla Barış’ın
    kulağıma sesler geliyor
    gök kubbeden değil meydan yerinden
    gardiyanlar birini dövüyor yine

    ağaçları severmişim meğer
    çırılçıplak kayınlar Moskova dolaylarında Peredelkino’da kışın
    çıkarlar karşıma alçakgönüllü kibar
    kayınlar Rus sayılıyor kavakları Türk saydığımız gibi
    İzmir’in kavakları
    dökülür yaprakları
    bize de Çakıcı derler
    yar fidan boylum
    yakarız konakları
    Ilgaz ormanlarında yıl 920 bir keten mendil astım bir çam dalına
    ucu işlemeli

    yolları severmişim meğer
    asfaltını da
    Vera direksiyonda Moskova’dan Kırım’a gidiyoruz Koktebel’e
    asıl adı Göktepe ili
    bir kapalı kutuda ikimiz
    dünya akıyor iki yandan dışarda dilsiz uzak

    hiç kimseyle hiçbir zaman böyle yakın olmadım
    eşkiyalar çıktı karşıma Bolu’dan inerken Gerede’ye kırmızı yolda ve yaşım on sekiz
    yaylıda canımdan gayri alacakları eşyam da yok
    ve on sekizimde en değersiz eşyamız canımızdır
    bunu bir kere daha yazdımdı
    çamurlu karanlık sokakta bata çıka Karagöz’e gidiyorum Ramazan gecesi
    önde körüklü kaat fener
    belki böyle bir şey olmadı


    ….

    çiçekler geldi aklıma her nedense
    gelincikler kaktüsler fulyalar
    İstanbul’da Kadıköy’de Fulya tarlasında öptüm Marika’yı
    ağzı acıbadem kokuyoryaşım on yedi
    kolan vurdu yüreğim salıncak buluklara girdi çıktı
    çiçekleri severmişim meğer
    üç kırmızı karanfil yolladı bana hapishaneye yoldaşlar 1948
    yıldızları hatırladım



    severmişim meğer
    gözümün önüne kar yağışı geliyor
    ağır ağır dilsiz kuşbaşısı da buram buram tipisi de
    meğer kar yağışını severmişim

    güneşi severmişim meğer
    şimdi şu vişne reçeline bulanmış batarken bile
    güneş İstanbul’da da kimi kere renkli kartpostallardaki gibi batar
    ama onun resmini sen öyle yapmayacaksın

    meğer denizi severmişim
    hem de nasıl
    ama Ayvazofki’nin denizleri bir yana

    bulutları severmişim meğer
    ister altlarında olayım ister üstlerinde
    ister devlere benzesinler ister ak tüylü hayvanlara

    ayışığı geliyor aklıma en aygın baygın en yalancısı en küçük burjuvası
    severmişim
    yağmuru severmişim meğer
    ağ gibi de inse üstüme ve damlayıp dağılsa da camlarımda yüreğim
    beni olduğum yerde bırakır ağlara dolanık ya da bir damlanın
    içinde ve çıkar yolculuğa hartada çizilmemiş bir memlekete gider
    yağmuru severmişim meğer

    ama neden birdenbire keşfettim bu sevdaları Prag-Berlin treninde
    yanında pencerenin
    altıncı cıgaramı yaktığımdan mı
    bir eski ölümdür benim için
    Moskova’da kalan birilerini düşündüğümden mi geberesiye
    saçları saman sarısı kirpikleri mavi

    zifiri karanlıkta gidiyor tren
    zifiri karanlığı severmişim meğer
    kıvılcımlar uçuşuyor lokomotiften
    kıvılcımları severmişim meğer
    meğer ne çok şeyi severmişim de altmışında farkına vardım bunun
    Prag-Berlin treninde yanında pencerenin yeryüzünü dönülmez bir
    yolculuğa çıkmışım gibi seyrederek

    19 Nisan 1962, Moskova

    Nazım Hikmet
  • Her güzel şeyin bir sonu vardır. Ne kadar heyecanlı, güzel, mutlu ve keyifli yaşanırsa yaşansın, her heyecan bir yerde son bulur. Tıpkı her gün doğan güneşin, her gece batması gibi. Nasıl ki her sıkıntı bir gün çözüme kavuşur, her karanlık gece sabahında aydınlanırsa; mutluluklarımız da böyledir işte.
  • Karanlık düşünmeme engel
    Aydınlık ama nerde?
    Yüreğimde donuyor gözyaşlarım
    Erişemeden gözlerime
    Ahmet Erhan
    Sayfa 50 - Bilgi Yayınevi
  • Uyandığımda, gözlerimi henüz açmadan ve saate bakmadan önce kurt adam saati olmamasını umdum; bu, üç ile dört arasına denk gelen en kötü saattir. Bu saatte uyandığımda,karanlık düşünceler bana tıpkı bir sülük gibi yapışır. Tüm insanlara aynısı olur. Bu saatte kötü hissetmek normaldir. Gece o saatte çok soğuk olur, insan bedeninin en yavaş çalıştığı anlardır.Tansiyon, metabolizma, vücut ısısı, her şey düşüktür.Gece üçle dört arası ölüme en yakın olduğumuz andır. Bu saatte bazı insanların ölmesi şaşırtıcı değildir.
    Melanie Raabe
    Sayfa 89 - Koridor Yayınları,12.Bölüm