En kötüsü de ne biliyor musunuz?
Rafta bekleyen, hiç okunmayan bir kitap.
Bir insanın hiç anlaşılmadan, içini kimseye dökmeden bu dünyadan göçüp gitmesi gibi.
Yazılmış ama okunmamış, yaşanmış ama paylaşılmamış. Tozlanmaya mahkum edilen her kelime, aslında bastırılmış duygulardır.
