M.S
@Karahindiba___________
Hayatın tortusunu kusmaya geldim.
Kendime rastladım
İçimde bir ben var,
kendini benden saklayan.
Merhaba dedim,
tanımadı
içimdeki ben.
Deniz kenarında
oturduk,
iç çeke çeke.
Kapattım gözlerimi,
ölürcesine.
Açtım…
bir baston,
yaşlı bir çift göz.
Bana baktı.
O,
ben miyim?
Altmışlarım geçti içimden,
ve yine kapadım gözlerimi,
bu kez
daha derine—
ölür gibi.
Kendime rastladım,
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Odamdaki IşıkŞiir
Bilmezdim yağmurların yalnız bana yağdığını.
Sokak lambaları ben yürürken söndü.
Parklar boşaldı içimdeki çocuk sevinci coştuğunda.
Karşı dairenin kahkahalarını duydum,
balkonda sigara yakarken.
Dağlara bakarken yalnızlığı sevdim,
en çok konuşurken boğuldum.
Sevindim en çok perdeleri kapattığım ana,
akşam oldu sonra gece.
Bakışlarım, odamın duvarına yapıştırıp kaldırdığım kâğıtların izlerinde kaldı.
Kitaplığımı kreme değil de yeşile mi boyamalıydım.
Tükenmişliği çiçeklere bakarken gördüm,
eskisi gibi açmıyorlardı—
soluk gibi,
can verir gibi.
Büründüm aykırılığa,
en çok insanlar bana gülümserken.
Ruhum,
çiğnenmiş bir sakız gibi
çöp kenarında.
Yaşarken en çok
yaşamayı unuttum.
Beni Bana Şikayet EdenŞiir
Tek başıma yürürken,
var oldum.
Oysa hiç yürümedim kendimle,
hep bir iç kargaşam.
Kabullenemediklerim,
benden önde yürüdü.
İçimde adı kötüye çıkan benlikler doğdu,
baş edemediğim dürtülerle.
Her sigarada,
yok olan bir benlik.
İçimdeki ses dur dediği anda,
en çok durmadım.
Titizlikle verilen kararlar
en hoyrat kararlara döndü.
Şükür de dindirmedi
yorgunluklarımı.
İçimde anlamsız bir durgunluk,
beni bana şikayet ediyor.
İçimdeki resimler
dönüp selam veriyor,
bana aitmişler gibi.
Bedenimi saran perdelerin tozu,
adını anınca savruldu.
Doymak nedir bilmedim,
narlaşan bedenlerde tek başıma.
Tek başıma,
sancılandım.
Kumbarada biriken para gibi,
bir gün harcanacağımı bile bile.
Maviye boyanmış evler gördüm,
üstüne konan umut.
Yükselen bir kıpırtı hissettim
tenime dokunmuş gibi.
Karıştım varlığına—
aitmişim gibi.
Hiç var olmamış,
hep var olmuş gibi.
— Karahindiba
Belki Bir YazŞiir
Kaderin varlığına sen varsan inanırım.
Evet, ruhlarımız bu kadar yakınsa,
ben kadere inanırım.
Peki bu yakınlık neden kadersiz?
Odam kadersizliğinle kapkara,
var etseydin apaydın bir oda.
İnanmıyorum kadersiz karanlığa,
sen yoksan.
İçimizden doğmamış mı
bu kadersiz yakınlık?
Ruhuma dokunan yakınsızlığını uzak tut,
saçlarım daha da eksilir,
ruhum mum gibi erir.
Örtük ruhuma dokun,
kışım son bulsun.
—Karahindiba