Hoş gördüğünü gördüğü için utandı kendinden. Ümitlerin içinde bıraktığı hayatın bakışları altında vicdanını mühürlemeyi istedi. Hoş gördüğü ümit dolu gözlerde kendinden bir parça görmekten acı duydu. Tüm berrak hislerini orda bırakıp karşılığını ödediğini düşünecek kadar saftı. Gidince kendine ait bir tek sancıyan vicdanı kaldı, onun da kendine duyduğu acıdan olduğunu anlayıp bir de bencilliğinden utandı. Eline yüzüne bulaştırılmış harcanan hislerle günlerini bitirdi, tek başına yalnızcaydı. Suçu yoktu ki nasıl teslim olmuştu? Bu kadar savunmasız kalmak için ne zamandır düşünceleriyle boğuşmuştu.. Ümit arayan bir çift göze sahip olmuştu.. Kendini yalnızca hoş görünce sakinleşebildi.