•Kanatsız
@Karanliginkalbinde
kelimelerin içinde kendi kafasında yaşayan biriii....
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Yağmuru sevdiğini söylüyorsun fakat yağmur yağdığında şemsiyeni açıyorsun , Güneşi sevdiğini söylüyorsun fakat güneş açtığında gölge biryer aramaya başlıyorsun , Rüzgarı sevdiğini söylüyorsun fakat rüzgar estiğinde pencereni kapatıyorsun , Korkuyorum çünkü beni sevdiğini söylüyorsun..."
- William Shekspare-
Yazdığım metinlerden biri rica etsem okuyup düşüncelerinizi belirtir misiniz ?
⇅
Kafası karışmışlığın içinde boğulurken kendimi bilinmezlikte hissediyordum.Yollardan gelmiş susamış br yolcu gibiydim adeta hem yorgun hemde muhtaç...
Sadakatsizlik hayatın demine vurduğun en aşağılık fiskedir.Peki ya sadakatsiz nedir ?
Hayatıma ,kendime en büyük sadakatsizliğim özgürlüğümü bir insana vermekti.
Öyle ki benden düşüncelerimi çalmış o kişi beni ruhun kayıp kimliği altında idam ediyordu.
Hiç kendinize ben kimim dediniz mi ?
Her günün akşamında kayıp kimliğinizi bulmak için çırpındınız mı ?
Ruhum artık kaldırmıyordu.Bu kadar sevgisizliği,hayatın ayaklarıma attığı o ağır çelmeleri.Güçlü biri olmaktan bıktım,güçlü biri olduğumu bildikleri için mi bu kadar geliyorlardı üstüme ?
Görmüyorlardı,ya da görmek istemiyorlardı.
Ruhumun melekleri uçuruma gidip ölmek için istiyorlardı Yaradandan.
O kadar ki ölmek için yaşıyorduk.Saçmaydı işte bu .
Kalbim daha kaç kere bırakacak inanmayı,ruhum daha kaç kere ölümün sırtındaki bıçakla yaşayacaktı.Daha kaç defa bi annenin gözlerinde ağlayacak yalvaracaktım...
Ne zamn bırakmıştım ben gülümsemeyi,ne zaman inandırmıştım kendimi yalandan gülümsemelere...
Hiçbir yerdeydim. Hayatın ortasında hiçlikle yaşıyordum.İnanmayı seçsem korkuyorum,sevmeyi seçsem sevilmeyi bilmeyen bir kız için sevmek sadece bir seçenekti benim için.
Herkese yetip kendime geç kalıyordum,herkese yaşamı anlatıp ölüme gebe oluyordum.