Hiçbir insanoğlu benimkinden daha mutlu bir çocukluk geçirmemiştir. Annem ve babam nezaket ve hoşgörü sahibiydiler. Onların bizim kaderimizi kendi kaprislerine göre yönetecek zalimler değil, keyfini çıkardığımız bütün zevklerin failleri
ve yaratıcıları olduklarını hissettik. Diğer ailelerin arasına karıştığım da ne kadar talihli olduğumun farkına vardım ve minnettarlık anne babama duyduğum sevginin gelişmesine yardım etti.
Kendimizden daha akıllı, iyi ve değerli birisi-ki böyle biri olmalı- zayıf ve hatalı doğamızı mükemmelleştirmek için bize yardım elini uzatmadığı sürece, bizler benzersiz ama yarım yaratılmış yaratıklarız.