Bugün abimi terminalden almaya gittik.
Aslında baktığınızda çok basit bir mesele değil mi?
Ama bu meselede bile şükür için çok sebep var.
* Bir abim olduğu ve onunla anlaşabildiğim için ayrı şükür ettim.
* Onu almaya “Hadi kızım, beraber gidelim.” diyen bir babam olduğu için ayrı şükür ettim.
* Onu almaya giderken kullanabileceğimiz bir vasıtamız olduğu için ayrı şükür ettim.
* Ve o sağ salim bize geldiği için çokça şükür ettim.
Kavuşmaların gerçekleşmediği, ayrılığın hâkim olduğu bu dünyada bunlar şükür için çok güzel sebepler değil mi?
Bakmak ve görmek arasında çok fark var.
Baktığımız her olayda şükür sebeplerini görebilmek duasıyla…
Belki zor ama var olanlara tutunursak sanki yükümüz hafifler.
İyi ki Rabbimiz var; iyi ki var olabilecek bir benliğimiz ve algımız var.