Benim amentüm,neslimin âmentüsü,sürekli bir otokritiktir.Kendi benliğini ve varlığını,erdem ve takva açısından tartışır.En duyarlı terazilerle tartma demektir kendini bu âmentüyü kabulleniş.
Hakikate erme ve bu erişi koruma bakımından sürekli bir öz eleştiridir…
Yazgım kendi avcumda seyretmek kırgın aksimi.
Gençtim ya, ne farkeder deyip geçerdim
nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da
gözyaşı, çiğ tanesi, gizli dert veya verem
ne fark eder demişim
bilmeden farkı istemişim…
Fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni,
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
yıkarak yalnızlığa kurduğum sarayımı
yetim çığlıklarımı duyurmak üzre sana
koşup geldim; iliştir beni memnu bahtına…